ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΦΑΚΕΛΟΙ Β. Χαλκιδική: Τα παιδιά του μόλυβδου και ο εφιάλτης στο δρόμο με τα μεταλλεία Συνέδριο ΑΑΣ: Ανθρωπολογία στην υπηρεσία του Χίλτον
ΘΕΜΑΤΑ Άρθρο 16: Business as usual Είμαστε οι 10 (χρονών) κουκουλοφόροι Ο πολιτισμός της αγχόνης
ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ «Καλή χρονιά κορόιδο»: Μια ματιά στους οικονομικούς αριθμούς του 2006 Έλλειμμα καπνού, περίσσευμα κοροϊδίας: Οι απολύσεις στην Σοκοτάμπ Δεν «βαρέθηκαν να κάθονται», απεργούν: Για την απεργία στο υπ. Αιγαίου Ό,τι λάμπει δεν είναι TVX Gold: Η εργασιακή διάσταση των μεταλλείων της Κασσάνδρας ΒΦΛ: Εργοδοτική αγυρτεία, κρατική σκηνοθεσία, συνδικαλιστική υποκρισία Εργατικά «ατυχήματα»: Η εργασία σκοτώνει και το 2007 Σενάρια διάλυσης στην τεχνική εκπαίδευση
ΔΙΕΘΝΗ Στην τελική ευθεία για το i 07 Η απεργία των ταχυδρομικών στην Πολωνία Το ΝΑΤΟ αυτομαστιγώνεται Ο ΟΗΕ το ρίχνει έξω
www.ese.gr/
Απεργούμε …Για το Μέλλον! Δεν είμαστε καν στο τέλος: οι μαζικές και διαρκείας απεργίες είναι μονόδρομος! Πέρα από την σταθερή και ακλόνητη κύρια διεκδίκηση της ΕΣΕ –Εκπαιδευτικών για μια Παιδεία απαλλαγμένη από τις κυρίαρχες σήμερα «κρατικές εμμονές», ελεύθερη και ακηδεμόνευτη, για μια ελευθεριακού τύπου Παιδεία με αιχμή δόρατος την από τα κάτω ίδρυση και εξάπλωση ελευθεριακών σχολείων ,διεκδικούμε ( και με βάση τις υπάρχουσες δυνάμεις μας) την ικανοποίηση και άλλων στοιχειωδών αιτημάτων για τους εργαζομένους εκπαιδευτικούς που απασχολούνται στα «δημόσια»/ κρατικοποιημένα σχολεία:
Α> την άμεση και άνευ όρων ικανοποίηση του δίκαιου αιτήματος των 1.400 ευρώ καθαρά στο νεοδιόριστο (δηλ. δίχως τις όποιες παράνομες παρακρατήσεις!). Είναι σαφώς ένα καθαρά οικονομικό αίτημα, αλλά αναγκαία διεκδίκηση στην οικτρή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εκπαιδευτική κοινότητα από τα αλλεπάλληλα κρούσματα ακρίβειας (σε αγαστή συνεργασία Κράτους –Κεφαλαίου, ασφαλώς!) και του σημερινού υψηλότατου κόστους ζωής (καθιστώντας δυσχερή την επιβίωση για χιλιάδες εκπαιδευτικούς). Δεν πρόκειται για διεκδίκηση –επαιτεία στα όρια του…εφικτού της εκάστοτε κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής: Πέραν του βασικού, διεκδικούμε κι άλλα δεδουλευμένα (παράνομα παρακρατημένα –ενάντια στον Νόμο που το ίδιο το ΥΠΕΠΘ είχε καταρτίσει!!!) και αυτό όχι βέβαια επειδή είμαστε… «ζήτουλες», αλλά πρόκειται για βασικά δικαιώματά μας όχι μόνο ως εργαζόμενοι: και ως άνθρωποι!
Β>κατάργηση του Ν.3475/06 για τη Τ.Ε.Ε. και του άρθρου 16 του Συντάγματος για τα ΑΕΙ. Άπαντες στην εκπαιδευτική κοινότητα, έχουμε βασικό χρέος μας να κόψουμε δια παντός το «βήχα» των κρατούντων και μεγαλοκαρχαριών του Κεφαλαίου! Δωρεάν και ελεύθερα προσβάσιμη Παιδεία, δεν σημαίνει ξεπούλημα της τελευταίας στους «κουμπάρους και στις κουνιάδες» (βλέπε: ιδιώτες επιχειρηματίες!) του Κράτους. Δυστυχώς, όπως φαίνεται, κάποια πράγματα εξωθούνται σκοπίμως στα άκρα και καθίσταται αναγκαίο να υπενθυμίζουμε κάθε φορά τα… αυτονόητα ,στους αδαείς που στελεχώνουν τα Υπουργεία! Χρειάζεται επιτέλους να διαμορφωθεί μια από τα κάτω ισχυρή παλλαϊκή-εργατική συσπείρωση ενάντια στα σχέδια του Κράτους για μια καθαρά «Ιδιωτική Παιδεία» -προσβάσιμη μονάχα στα παιδιά της ελίτ του Κεφαλαίου. Και τα ΑΕΙ-ΤΕΙ ,αντίθετα όπως «θέλουν» μερικοί κουτοπόνηροι…δεν εξαιρούνται του παλλαϊκού αιτήματος: αυτά δεν βελτιώνονται με τέτοιου είδους λογικές ξεπουλήματος, αλλά με συνεπή σχεδιασμό από τα κάτω -από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (καθηγητές –φοιτητές –γονείς- πανεπιστημιακές ομάδες). Και τα Τ.Ε.Ε. δεν έχουν εχθρό άλλο… από την πλήρη αδιαφορία και απραξία από μεριάς του ανευθυνουπεύθυνου ΥΠΕΠΘ, που ουσιαστικά πράττει ό’τι μπορεί για να υποβαθμίσει έναν σημαντικό θεσμό…
Γ> Κατάργηση της (απαράδεκτης) «έμμεσης φορολογίας» που θα πληρώσουν –με βάση τον νέο σχεδιασμό του Υπουργείου Οικονομικών του «τσάρου» κ. Αλογοσκούφη –οι μισθωτοί (όχι μονάχα οι εκπαιδευτικοί :άρα πρόκειται για πανεργατικό αίτημα) και οι συνταξιούχοι, με παράλληλη προκλητική μείωση στη…φορολογία του Κεφαλαίου! Βεβαίως, δεν μας προκαλεί έκπληξη: είναι το αναμενόμενο –από τέτοιο Κράτος (και κάθε Κράτος…)! Η Ε.Σ.Ε. έχει επανειλημμένα θέσει το θέμα κατάργησης του Κράτους –μένει η ευρεία αποδοχή του από τις λαϊκές /εργαζόμενες μάζες, προκειμένου επιτέλους να υπάρχει ανεξαρτησία κινήσεων και ένας από τα κάτω λαϊκός έλεγχος στα δημόσια πεπραγμένα του τόπου. Δυστυχώς, αυτό παραμένει–για τους γνωστούς λόγους-ακόμα μειοψηφικό αίτημα.
Δ> Αύξηση των δημόσιων δαπανών για τη Παιδεία στο 5% επί του ΑΕΠ το λιγότερο. Και αυτό το αίτημα, είναι αδιαπραγμάτευτο! Η κατάσταση στις σχολικές μονάδες πλέον είναι η χείριστη δυνατή και η εκπαιδευτική κοινότητα αδυνατεί να αντεπεξέλθει στο κοινωφελές έργο της. Το γεγονός πως πρόκειται για χρόνιο αίτημα, αποδεικνύει την πλήρη και εγκληματική αδιαφορία των κρατικών φορέων και οργάνων για το κρίσιμο ζήτημα της Παιδείας. Κονδύλια ασφαλώς υπάρχουν και «αραχνιάζουν» εγκληματικά στα κρατικά ταμεία (αν βέβαια, έως σήμερα δεν τα έχουν ήδη ξεκοκαλίσει οι φαταούλες των εκάστοτε Υπουργείων και των παρατρεχάμενων τους…)! Το επείγον ζήτημα της υλοτεχνικής και κτιριακής υποδομής είναι τόσο φλέγον που…δε σηκώνει περαιτέρω αναβολή. Οι σχολικές μονάδες ,χώρια, παραπαίουν στην πλήρη εγκατάλειψη και στη κατάφορη δημοτική αδιαφορία –ειδικά σε πολλές πόλεις και χωριά της περιφέρειας…
Ε> Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους! Το ζητούμενο δεν είναι η αφαίρεση των «προνομίων» όσων εργάζονται στο Δημόσιο τομέα, χάριν των… εργαζομένων του Ιδιωτικού τομέα(!), αλλά η προς τα πάνω εξίσωση εργαζομένων και εργατών Δημόσιου –Ιδιωτικού τομέων. Η διατήρηση των κεκτημένων των μονίμων εργαζομένων στο Δημόσιο, δεν μπορεί παρά να διασφαλίσει (αλλά και να ωθήσει σε περαιτέρω διεκδικήσεις!) τα δίκαια κεκτημένα των συναδέλφων τους του Ιδιωτικού. Όλα τα «επιχειρήματα» που εναντιώνονται στις καλύτερες συμβάσεις εργασίας και στη μονιμότητα, είναι έωλα. Συνεπώς, προτείνουμε την κατάργηση του απαράδεκτου και εκβιαστικού «θεσμού» του ωρομίσθιου και του αναπληρωτή –αντιπροτείνοντας τον άμεσο μόνιμο διορισμό των ενδιαφερόμενων άνευ χρόνου προϋπηρεσίας. Θεωρούμε πως είναι εφικτό να διορίζονται άμεσα οι εκπαιδευτικοί, με βάση απλές προϋποθέσεις και ασφαλώς σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες του τόπου. Οι διχαστικές καταστάσεις εντός της εκπαιδευτικής κοινότητας –που συντηρεί το ΥΠΕΠΘ μέσω των εκβιαστικών αυτών «θεσμών» -πρέπει να εκλείψουν, χάριν της πανεκπαιδευτικής ενότητας.
ΣΤ> Ελεύθερη και άμεση πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΑΕΙ –ΤΕΙ)! Στο μεταβατικό χρόνο, εκείνη να πραγματοποιείται μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο –ΤΕΕ, με απλές και στοιχειώδεις προϋποθέσεις. Ο «θεσμός» των πανελλαδικών εξετάσεων έχει εκβιαστικό χαρακτήρα και περιορίζει το ζητούμενο της ελεύθερης επιλογής –πρόσβασης και ήδη έχει καταδειχτεί ο αποτυχημένος χαρακτήρας του. Στις ελάχιστες εξαιρέσεις όπου απαιτείται εξέταση, αυτό να καθορίζεται από την εκπαιδευτική κοινότητα και όχι από το ΥΠΕΠΘ. Ανεξάρτητα από δομές και συστήματα μετάβασης, όλοι οι μαθητές πρέπει να έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα μιας «οριζόντιας κινητικότητας» δίχως εκβιαστικούς περιορισμούς καθώς και της πρόσβασης σε υλικό, εργαστήρια, κ.τ.λ. της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (πρόκειται για το εύλογο αίτημα της πρόσθετης διδακτ.στήριξης –σε περιπτώσεις αδυναμίας των εκάστοτε σχολικών μονάδων ανά τη χώρα να καλύψουν άμεσα μια τέτοια ανάγκη).
Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω αφορούν αιτήματα αιχμής (δηλ. επείγουν για άμεση λύση των). Επομένως δεν είναι τα μοναδικά:
το σημερινό σχολείο αντιμετωπίζει σωρεία χρόνιων προβλημάτων που η λύση τους δε φαίνεται ούτε…στην άκρη του τούνελ! Όποιες απεργιακές κινητοποιήσεις πραγματοποιηθούν εφεξής, στο άμεσο χρονικό διάστημα, θα αφορούν κυρίως τομείς –διεκδικήσεις αιχμής (δίχως ασφαλώς να απεμπολούνται λιγότερο επείγοντα ζητήματα!). Η υπουργός Παιδείας (ή μήπως: Διάλυσης Παιδείας;) κάθεται ως γνωστόν, σε ηλεκτρική καρέκλα: θα ήταν κατάφορο λάθος να αγνοήσει τις αιτιάσεις και άμεσα αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας (καθότι η… υπομονή της τελευταίας έχει προ πολλού εξαντληθεί!).
-Κώστας Γιανναδάκης-
EDUCATION SYNDICALIST UNION
(κυκλοφορεί πανελλαδικά στα περίπτερα και κέντρα τύπου)
Περιεχόμενα τεύχους:-Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ: Πρακτική άσκηση -ΜΑΥΡΗ ΑΓΟΡΑ ΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ -Φάκελος ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΘΕΑ-ΤΑ ΜΜΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΔΕΡΝΕΙ!
-ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ: Το ύστατο επιχείρημα των αρχόντων
- Το χάπι κατά της απάθειας λέγεται ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙ ?
-O ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ - ΛΑΣΤΙΧΟ ΣΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΑΤΕΡΓΑ
-
ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ -ΣΤΗΝ ΟΑΧΑΚΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΚΟΜΑ -ΟΙΚΟ-ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ
απεργίες και καταλήψεις...
Η ΕΠΑΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ: μια από τα…ίδια;
Αύριο ξημερώνει μια ακόμη δύσκολη μέρα. Η επαύριο των απεργιακών κινητοποιήσεων δασκάλων και καθηγητών, ο καταλαγιασμός του κύματος των σχολικών καταλήψεων μας…έφεραν πάλι σε μια από τα…ίδια: για μια ακόμη φορά, το ΥΠΕΠΘ δυστυχώς κατάφερε και άντεξε των κινητοποιήσεων αυτών μετά το «γιες υπουργέ» των εργατοπατέρων ΔΟΕ –ΟΛΜΕ.
Όντως, οι πρόσφατες κινητοποιήσεις δεν εστερούντο ιδιαίτερης και μαχητικής δυναμικής, μαζικότητας και όγκου –αυτό που τους έλειπε ήταν η συνέπεια. Και αν αντιτείνει κανείς «μα πόσο θα μπορούσαν να συνεχίσουν με αυτό το ρυθμό; Πολλοί είχαν ήδη φτάσει στα όρια τους!», η απάντηση στο πρόβλημα αυτό δεν βρίσκεται στον τρόπο και μορφή των αγώνων αυτών τόσο, όσο στη τραγική απουσία και στιβαρή λειτουργία των απεργιακών ταμείων. Κανείς φυσικά, δεν είπε πως φταίει το «θα σας κοιτάξω στα μάτια» και το χρυσό χαμόγελο του κ. πρωθυπουργού…
Όσα δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν στο μέσον των κινητοποιήσεων (κατόπιν αποφάσεων συνελεύσεων των τοπικών ΕΛΜΕ ή ανεξάρτητων ομαδοποιήσεων) –το διάστημα Σεπτεμβρίου /Οκτωβρίου –ήταν τραγικά ελάχιστα και φυσικά δεν μπορούσαν να καλύψουν το σύνολο των απεργούντων εκπαιδευτικών! Δυστοκία των απεργιακών επιτροπών; Ίσως. Οι περιπτώσεις ποικίλουν και τα δεδομένα –συνθήκες διαφορετικά σε κάθε τόπο, δίχως αμφιβολία. Αλλά πλανάται ακόμα στον αέρα όμως ένα: «κι αν συνεχίζαμε; Αν το τραβούσαμε κι άλλο το… σχοινί;».
Κάποιες τοπικές ΕΛΜΕ πλέον, προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους, να βάλουν κάτω τα πράγματα και να συζητήσουν μελλοντικές…πιθανότητες έναρξης νέων αγωνιστικών κινητοποιήσεων –δίχως τονίζουν (!)να χαθεί έστω μια διδακτική ώρα στο υπόλοιπο της σχολικής χρονιάς (πως θα γίνει αυτό, είναι μια εύλογη απορία)…Άλλες τοπικές ΕΛΜΕ δε το συζητούν καν: «από το χρόνου πάλι και βλέπουμε»! συναινώντας στη λογική να μη χαθεί εντελώς η σχολική περίοδος 2006-2007.
Αλλά το ΥΠΕΠΘ δεν άφησε να πάει χαμένη η ευκαιρία: με την αγαστή συνεργασία των πανελλαδικής εμβέλειας ΜΜΕ, κατηγορεί εκπαιδευτικούς για «άλλη μια χαμένη χρονιά», προτείνει περικοπές ημερών εορτών και διακοπών, πιέζει για αύξηση ωρών διδασκαλίας και χρέωση καθηκόντων και κενών θέσεων στους ήδη έχοντες οργανικές θέσεις (για να αποφύγει τον διορισμό αναπληρωτών –ωρομισθίων;). Και βέβαια τα σαΐνια του ΥΠΕΠΘ πήραν θάρρος, αφού και το «κάστρο» τους έμεινε απόρθητο και οι εκπαιδευτικοί γύρισαν στις σχολικές μονάδες τους με την ουρά στα σκέλια…
Παραμένει το ερώτημα:
αν οι εκπαιδευτικοί ξαναβρούν το δικό τους θάρρος για περαιτέρω εξέλιξη του συνδικαλιστικού αγώνα τους και κυρίως: το πότε;
-N. Γ.-
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Παραμένει επιτακτική ανάγκη ο σχεδιασμός όχι απλώς μιας σειράς επειγόντων αιτημάτων (αιχμής), αλλά ενός ολόκληρου –με συστηματικό και διεξοδικά τεκμηριωμένο τρόπο –προγράμματος υποδομής και εναλλακτικής λειτουργίας του σημερινού σχολείου (μια και αυτό ακριβώς αποτελεί κύριο στόχο της ΕΣΕ –Εκπαιδευτικών, που επιφυλάσσεται στο μέλλον στη δημοσιοποίηση και έκδοση ενός πλήρους προγράμματος που θα προτείνει μια εναλλακτική και σαφώς πιο αποτελεσματική λειτουργία του εγχώριου σχολείου).
Όμως χώρος εδώ, δε μας επιτρέπει παρά να περιοριστούμε στην αναφορά ορισμένων εκ των αιτημάτων ΟΛΜΕ: αν κοιτάξει κανείς (μέσω ξεχωριστών μελετών) τις σημερινές πραγματικές ανάγκες του εγχώριου σχολείου, θα κατανοήσει ασφαλώς πως η αύξηση των δαπανών για το 2005 στο 5% του ΑΕΠ, είναι ανεπαρκής. Η χρόνια απροθυμία του Κράτους να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα αυτό του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών, έφερε όλες τις σχολικές μονάδες της χώρας σε απελπιστική κατάσταση. Σε πρώτη φάση, ένα 10% -15% του ΑΕΠ, ακούγεται περισσότερο λογικό (και εφικτό επίσης, παρά του αντιθέτου επισημάνσεις των «μιλημένων» εργατοπατέρων…). Όπως θα δούμε παρακάτω, η ΕΣΕ –σε αντίθεση με την ΟΛΜΕ –στοχεύει σε ικανοποίηση αιτημάτων με απώτερο γνώμονα την δημιουργία μη κρατικών, αυτόνομων και με εναλλακτική παιδαγωγική/ μορφωτική λειτουργία σχολικών μονάδων. Ασφαλώς, δεν έχουμε αυταπάτες πως αυτό μπορεί να γίνει ευθύς από τη μια μέρα την άλλη. Παρά το χρονοβόρο της όλης διαδικασίας (η περάτωση της απαιτεί σκληρούς και διαρκείς συνδικαλιστικούς αγώνες), το όραμά μας για μια διαφορετικού τύπου εκπαίδευση παραμένει απαράλλαχτο.
Και για την ικανοποίηση του οράματος, προτείνουμε διεκδικήσεις που χωρίζονται σε δυο φάσεις αιχμής. Η πρώτη επιδιώκει να ρίξει τον σπόρο της αλλαγής του σημερινού (κρατικού) σχολείου προς μια διαφορετική –εναλλακτικού και ελευθεριακού τύπου –εκπαίδευση και η δεύτερη (κατόπιν του οριστικού ενταφιασμού της απαρχαιωμένης κρατικού τύπου εκπαίδευσης) της καθιέρωσης πανελλαδικώς της αυτόνομης και ελευθεριακής εκπαίδευσης, πράγμα που θα οδηγούσε το σύνολο της κοινωνίας σε μια διαφορετικού τύπου νοοτροπία κοινωνικής οργάνωσης και γενικευμένη αυτοδιεύθυνση εντός της. Ας μη ξεχνάμε: ο τύπος του σχολείου είναι αυτό που –σε πολύ μεγάλο βαθμό –χτίζει τη μελλοντική συνείδηση και την προσωπικότητα του κοινωνικού συνόλου.
Η αποσπασματική και διαχωρισμένη (σε βαθμίδες) δημόσια παιδεία περισσότερα προβλήματα έφερνε, παρά έλυνε. Δεν πάει άλλο, αυτή η αδράνεια ΥΠΕΠΘ να βάλει οριστικό τέλος σε αυτή την ανυπόφορη κατάσταση: Σε πρώτη φάση (μιας και δεχόμαστε τον καθαρά προσωρινό χαρακτήρα της) διεκδικούμε ενιαία 12χρονη εκπαίδευση (δημόσια /δωρεάν) για όλους δίχως εξαιρέσεις. Το σχολείο πρέπει να είναι προσβάσιμο σε όλους, επομένως και στις αποκαλούμενες «μειονοτικές» ομάδες: αθίγγανους, μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλόθρησκους (δίχως να υποχρεώνονται στον εξευτελισμό της ρατσιστικής και αναχρονιστικής «πρωινής προσευχής»), κ.τ.λ.. Και όταν λέμε δωρεάν παιδεία, πρέπει να δημιουργηθεί φορέας αποτελεσματικός (πλήρως ελεγχόμενος από την εκπαιδευτική κοινότητα) που να μπορεί να τη παρέχει σε όλες τις διαστάσεις της (δίχως να σκάσει φράγκο ο/ η μαθητής/ τρια).
Όσον αφορά τον μαθητικό πληθυσμό εντός των εγχώριων σχολικών μονάδων, πιστεύουμε στον αναβαθμισμένο/ ελεύθερο ρόλο τους. Να αποκτήσουν επιτέλους συμμετοχή στον λόγο λειτουργίας (στη σχολικής καθημερινότητα και σε ότι συνεπάγεται αυτή) και οι αποφάσεις τους να αποκτήσουν ανάλογο και ισότιμο βάρος. Για την ομαλή λειτουργία του εκπαιδευτικού έργου (που θα αναιρεί τη χρόνια και στείρα «παροχή γνώσεων») και καλύτερη ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων εκπαιδευτικών –μαθητών, είναι επιτακτική ανάγκη η καθιέρωση ανωτάτου ορίου 15 μαθητών σε όλες τις βαθμίδες και κατευθύνσεις εκπαίδευσης. Μη ξεχνάμε ασφαλώς, πως πάνω απ’ όλα, ‘ένα σχολείο είναι οι μαθητές του’.
Η άδικη μισθολογική κατάσταση των εκπαιδευτικών –μεταξύ πολλών -επιτείνει τη διαρκή παρεμπόδιση της αυτόνομης λειτουργίας των σχολικών μονάδων από άνωθεν…( βλέπε ΥΠΕΠΘ). Ουσιαστικές αυξήσεις στις αποδοχές (30%) συν την ισότιμη χορήγηση του ποσού (που παίρνουν όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι) των 176 ευρώ και στους εκπαιδευτικούς. Το ίδιο και για οικογενειακά επιδόματα, ωρομίσθια αποζημίωση, υπερωριακές απασχολήσεις, κ.τ.λ.. Το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών οφείλει να παλέψει σε συλλογικό επίπεδο για την κατάργηση του αρ.24 του ν.3205/03 και ν.2738/99 προκειμένου να εξασφαλιστεί η κατοχύρωση των πάγιων συλλογικών συμβάσεων εφ’ όλης της ύλης (η ΟΛΜΕ μιλάει απλώς για… «τροποποίηση» των σχετικών άρθρων).
Πέρα από τη σύνταξη στα 27 χρόνια, οφείλουμε να παλέψουμε συλλογικά για σύνταξη στο 90% του συνόλου των αποδοχών (κατά το μήνα αποχώρησης του εκπαιδευτικού), κατάργηση του αντιασφαλιστικού /αντισυνταξιοδοτικού πλαισίου, πλήρη ιατροφαρμακευτική /υγειονομική περίθαλψη (δίχως εξαιρέσεις), κατάργηση του ν.3149/03 που απαγορεύει τη συνταξιοδότηση των εκπαιδευτικών κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς (ατεκμηρίωτος και καταχρηστικός, αδικώντας κατάφορα μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών που για σοβαρούς λόγους, επιδιώκουν πρόωρη συνταξιοδότηση).
Θεωρούμε εφικτή –με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα –την άμεση μονιμοποίηση των αναπληρωτών, πλήρη εργασιακά/ συνταξιοδοτικά/ ασφαλιστικά δικαιώματα στους ίδιους και κατάργηση της απεχθούς και αντεργατικής ωρομίσθιας απασχόλησης (που εντείνει διχαστικά την εργασιακή ανισότητα μεταξύ συναδέλφων). Οι διορισμοί συναδέλφων να γίνονται από επιτροπές βάσης της εκπαιδευτικής κοινότητας και όχι από το ΥΠΕΠΘ. Σε αρκετούς «διορισμούς» ενέχονται καθαρά κομματικά κριτήρια και αυτό πρέπει να σταματήσει. Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να είναι ούτε εκλογικό ,ούτε κομματικό ή οτιδήποτε άλλο υποχείριο των αφεντικών της κρατικής εξουσίας. Ως εκ τούτου, η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να παλέψει για ένα σχολείο με ξεκάθαρα αυτόνομα και αντικρατικά χαρακτηριστικά.
Η ΕΣΕ –Εκπαιδευτικών δε θεωρεί πως τα αιτήματα είναι ανέφικτα, όπως διατυμπανίζουν σε κάθε ευκαιρία οι κοινοβουλευτικές παρατάξεις, που ζητούν από την εκπαιδευτική κοινότητα «ψυχραιμία», «σοβαρότητα» και «υπομονή». Ψύχραιμοι και σοβαροί είμαστε –η υπομονή μας είναι που… έχει εξαντληθεί και δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ολιγωρίας από μέρους μας, της δράσης μας και σε ότι έχει να κάνει με τη καθημερινότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας…
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ το νέο τεύχος της ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ!
*Κυκλοφορεί το τεύχος # 6(Β'περίοδος)της εφημερίδας της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης "
ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ".
Με θέματα εργασιακού/συνδικαλιστικού ενδιαφέροντος και επικαιρότητας:
-OAXACA Resiste!-"Μπολγκενσταϊν":η επιστροφή!-Στο Ιράκ η εκατόμβη δε γράφεται με αριθμούς-Ελλάδα,η χώρα της λεβεντιάς-ΦΑΚΕΛΟΣ: "Κλιματικές Αλλαγές"-μια φορά κι έναν καιρόστον πλανήτη Γη υπήρχαν 4 εποχές...Από 15 Νοεμβ. στα περίπτερα!!!!
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΥ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝ…
Η συνέχιση των καταλήψεων είναι πλέον γεγονός: οι προσπάθειες Καραμανλή –Γιαννάκου να εξομαλύνουν όπως –όπως την όλη κατάσταση που δημιουργήθηκε (ιδιαίτερα μετά το… «ατόπημα» της τελευταίας) και αφού πέρασε ο χαβαλές των πρόσφατων «Δημοτικών –Νομαρχιακών εκλογών», φαίνεται για μια άλλη φορά να καταλήγουν στο βρόντο. Η ζημιά είχε ήδη γίνει…
Τόσο οι καθηγητές, οι μαθητές όσο και η εκπαιδευτική κοινότητα γενικότερα, φαίνεται πως είναι εκείνοι που…δεν μασάνε: τα νέα τερτίπια των κυβερνώντων –περί «οικονομικής αδυναμίας του Κράτους να καλύψει πάγια οικονομικά αιτήματα» (ενώ με τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ήταν...απλώς αλλιώς!), περί «υπόσχεσης για εξεύρεση μακροπρόθεσμης λύσης σε όλους τους τομείς» και άλλα τέτοια γνωστά και ήδη χιλιοειπωμένα –τους αφήνουν ασυγκίνητους και ορθώς.
Αφού αυτή η στάση του κ. Καραμανλή ,όπως και να το δει κανείς, αφήνει αναπάντητα ερωτήματα: γιατί επί 6 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ δεν εδέησε να έχει μια έκτακτη συνάντηση μαζί τους (λες και οι εργαζόμενοι άνθρωποι έχουν κολλητικές ασθένειες…)επιμένοντας να παραμένει απλός θεατής της βαρβαρότητας; Γιατί να ξαποστέλνει κάθε τόσο και λίγο, τα «ακούνητα» στρατιωτάκια (ακα. ΜΑΤ) του κ .Πολύδωρα με το πλούσιο «γκουρμέ» οπλοστάσιο (εκτεταμένη χρήση πιπερόριζας, κ.τ.λ.)τους, εναντίον των εκπαιδευτικών, εφόσον…συμπονούσε και κατανοούσε τα πάμπολλα και χρόνια προβλήματά τους; Τόσο χαζούς τους έχει, ώστε να μην αντιλαμβάνεται πως ο λαός ήδη γνωρίζει τι σημαίνει Κράτος και Καταστολή, παρά τα όμορφα –παχιά λόγια των κρατούντων για «καλύτερο Δημοκρατικό πολίτευμα που είχε ποτέ η χώρα»;
Ναι, θα τους «κοιτάξει στα μάτια». Ναι, θα τους ακούσει (όχι πως δεν έλαβε ήδη προηγουμένως το μήνυμα). Και ξέρει πολύ καλά, ποιος έχει το δίκιο σ ΄όλη την ιστορία αυτή. Αλλά δυστυχώς, δεν μπορεί πλέον να κοροϊδέψει κανέναν, για το τι ο ίδιος αντιπροσωπεύει: το στυγνό και απάνθρωπο προσωπείο της κυρίαρχης Εξουσίας και της ελίτ των Αφεντικών. Και το μήνυμα είναι πλέον σαφέστατο, όσον αφορά μέρος των εξουσιαστικών επιδιώξεων: βία και καταστολή σε κάθε αντιφρονούντα και απεργούντα. Μηδενική ανοχή στις δίκαιες απαιτήσεις του λαού και των ανθρώπων της εργατικής –εργαζόμενης τάξης. Αυτή θα είναι η «τάση Καραμανλή» από δω και πέρα.
Τα σχολεία θα παραμείνουν –προς γνώσιν του κάθε κουτοπόνηρου εξουσιαστή! –κλειστά και το Νοέμβριο. Ο αγώνας της εκπαιδευτικής κοινότητας θα παραμείνει ακλόνητος και στιβαρός. Έχουν έναν ολόκληρο κόσμο να διεκδικήσουν άλλωστε –ένα καλύτερο αύριο. Το πανεκπαιδευτικό
συλλαλητήριο της
Τετάρτης 25 Οκτωβρίου κέντρο Αθήνας, θα βρει τη βέβαιη συνέχειά του, όπως οφείλει.
Το Κράτος της αδυσώπητης Βίας θα πρέπει να αναμείνει την σκληρή απάντηση που της επιφυλάσσει η εκπαιδευτική κοινότητα. Και όχι μονάχα αυτή…
Email:
ese_ekpaid@yahoo.gr
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ
O ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!-
Αναρωτιόμαστε που…βρίσκει τέτοιο περισσό θράσος η Υπουργός ΥΠΕΠΘ κ.Γιαννακού και πετάει κοτσάνες περί «φασιστικής συμπεριφοράς καθηγητών –δασκάλων». Ποια; Αυτή που αρνιέται τον όποιο διάλογο με την εκπαιδευτική κοινότητα πάνω στα δίκαια αιτήματα και προβληματισμούς της τελευταίας…
-Μα τι στο καλό ζητάν οι δάσκαλοι, τέλος πάντων; Καταρχάς:
αξιοπρέπεια. Αίτημα δίκαιο και τεκμηριωμένο, σε μια κοινωνία όπου οι εξουσιαστές (όλων των «αποχρώσεων») βυσσοδομούν και εκμεταλλεύονται ασυστόλως τους λαούς, και όταν οι τελευταίοι αντιδρούν, πολύ απλά η Εξουσία καταλήγει σε αυτό που ξέρει καλύτερα: Βία και καταστολή! Όταν ο λαός καταλαβαίνει τα πραγματικά σχέδια της Εξουσίας και εξεγείρεται, το Κράτος χρησιμοποιεί τα… «ακούνητα γουρουνάκια» (ακα:
ΜΑΤ) για να τους φρονηματίσει. Ο κ. Πολυδώρας ξέρει καλύτερα, προφανώς…
-Οι καταλήψεις σχολείων ανά τη χώρα
ξεπερνάν τις 400 (και συνεχίζονται), αλλά η πονηρή κ. Μαριέττα δε…μασάει: «χρησιμοποιούν τους μαθητές για να μη χάσουν τα λεφτά τους. Η κυβέρνηση δε κάνει βήμα πίσω!» πετάει η αθεόφοβη και καθάρισε (νομίζει!). Και με αυτό το «δε κάνουμε βήμα πίσω», εξανεμίζονται και τα όποια τελευταία προσχήματα για «διάλογο». Μιλάει λες και ο…υπόλοιπος λαός στέκεται στο πλευρό της, ενώ άπαντες γνωρίζουν καλά πως σήμερα οι εκπαιδευτικοί δύσκολα τα βγάζουν μέρα, ταλαιπωρούνται και νιώθουν εξευτελισμένοι και προδομένοι.
- Ευτυχώς που οι εξουσιαστές τελευταία γίνονται επιρρεπείς στα…απανωτά αυτογκόλ και έτσι εκτίθονται ανεπανόρθωτα: πέσαν οι μάσκες! Ο κόσμος της εκπαίδευσης (και όχι μόνο!!) πλέον κατανοεί με τι έχει να κάνει: είναι ολοφάνερη η
περιφρόνηση, η
αναλγησία και ο
εμπαιγμός των καρεκλοκένταυρων εξουσιαστών και είναι εξίσου ολοφάνερο πως καμιά ανοχή δεν πρέπει να δοθεί στα «έργα» αυτών: όλοι τους –στη συνείδηση όλων μας, κατά πρώτον –είναι persona non grata…Να φύγουν όλοι τους!!!
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ
Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ –ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ!
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
