ΕΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Παραμένει επιτακτική ανάγκη ο σχεδιασμός όχι απλώς μιας σειράς επειγόντων αιτημάτων (αιχμής), αλλά ενός ολόκληρου –με συστηματικό και διεξοδικά τεκμηριωμένο τρόπο –προγράμματος υποδομής και εναλλακτικής λειτουργίας του σημερινού σχολείου (μια και αυτό ακριβώς αποτελεί κύριο στόχο της ΕΣΕ –Εκπαιδευτικών, που επιφυλάσσεται στο μέλλον στη δημοσιοποίηση και έκδοση ενός πλήρους προγράμματος που θα προτείνει μια εναλλακτική και σαφώς πιο αποτελεσματική λειτουργία του εγχώριου σχολείου).
Όμως χώρος εδώ, δε μας επιτρέπει παρά να περιοριστούμε στην αναφορά ορισμένων εκ των αιτημάτων ΟΛΜΕ: αν κοιτάξει κανείς (μέσω ξεχωριστών μελετών) τις σημερινές πραγματικές ανάγκες του εγχώριου σχολείου, θα κατανοήσει ασφαλώς πως η αύξηση των δαπανών για το 2005 στο 5% του ΑΕΠ, είναι ανεπαρκής. Η χρόνια απροθυμία του Κράτους να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα αυτό του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών, έφερε όλες τις σχολικές μονάδες της χώρας σε απελπιστική κατάσταση. Σε πρώτη φάση, ένα 10% -15% του ΑΕΠ, ακούγεται περισσότερο λογικό (και εφικτό επίσης, παρά του αντιθέτου επισημάνσεις των «μιλημένων» εργατοπατέρων…). Όπως θα δούμε παρακάτω, η ΕΣΕ –σε αντίθεση με την ΟΛΜΕ –στοχεύει σε ικανοποίηση αιτημάτων με απώτερο γνώμονα την δημιουργία μη κρατικών, αυτόνομων και με εναλλακτική παιδαγωγική/ μορφωτική λειτουργία σχολικών μονάδων. Ασφαλώς, δεν έχουμε αυταπάτες πως αυτό μπορεί να γίνει ευθύς από τη μια μέρα την άλλη. Παρά το χρονοβόρο της όλης διαδικασίας (η περάτωση της απαιτεί σκληρούς και διαρκείς συνδικαλιστικούς αγώνες), το όραμά μας για μια διαφορετικού τύπου εκπαίδευση παραμένει απαράλλαχτο.
Και για την ικανοποίηση του οράματος, προτείνουμε διεκδικήσεις που χωρίζονται σε δυο φάσεις αιχμής. Η πρώτη επιδιώκει να ρίξει τον σπόρο της αλλαγής του σημερινού (κρατικού) σχολείου προς μια διαφορετική –εναλλακτικού και ελευθεριακού τύπου –εκπαίδευση και η δεύτερη (κατόπιν του οριστικού ενταφιασμού της απαρχαιωμένης κρατικού τύπου εκπαίδευσης) της καθιέρωσης πανελλαδικώς της αυτόνομης και ελευθεριακής εκπαίδευσης, πράγμα που θα οδηγούσε το σύνολο της κοινωνίας σε μια διαφορετικού τύπου νοοτροπία κοινωνικής οργάνωσης και γενικευμένη αυτοδιεύθυνση εντός της. Ας μη ξεχνάμε: ο τύπος του σχολείου είναι αυτό που –σε πολύ μεγάλο βαθμό –χτίζει τη μελλοντική συνείδηση και την προσωπικότητα του κοινωνικού συνόλου.
Η αποσπασματική και διαχωρισμένη (σε βαθμίδες) δημόσια παιδεία περισσότερα προβλήματα έφερνε, παρά έλυνε. Δεν πάει άλλο, αυτή η αδράνεια ΥΠΕΠΘ να βάλει οριστικό τέλος σε αυτή την ανυπόφορη κατάσταση: Σε πρώτη φάση (μιας και δεχόμαστε τον καθαρά προσωρινό χαρακτήρα της) διεκδικούμε ενιαία 12χρονη εκπαίδευση (δημόσια /δωρεάν) για όλους δίχως εξαιρέσεις. Το σχολείο πρέπει να είναι προσβάσιμο σε όλους, επομένως και στις αποκαλούμενες «μειονοτικές» ομάδες: αθίγγανους, μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλόθρησκους (δίχως να υποχρεώνονται στον εξευτελισμό της ρατσιστικής και αναχρονιστικής «πρωινής προσευχής»), κ.τ.λ.. Και όταν λέμε δωρεάν παιδεία, πρέπει να δημιουργηθεί φορέας αποτελεσματικός (πλήρως ελεγχόμενος από την εκπαιδευτική κοινότητα) που να μπορεί να τη παρέχει σε όλες τις διαστάσεις της (δίχως να σκάσει φράγκο ο/ η μαθητής/ τρια).
Όσον αφορά τον μαθητικό πληθυσμό εντός των εγχώριων σχολικών μονάδων, πιστεύουμε στον αναβαθμισμένο/ ελεύθερο ρόλο τους. Να αποκτήσουν επιτέλους συμμετοχή στον λόγο λειτουργίας (στη σχολικής καθημερινότητα και σε ότι συνεπάγεται αυτή) και οι αποφάσεις τους να αποκτήσουν ανάλογο και ισότιμο βάρος. Για την ομαλή λειτουργία του εκπαιδευτικού έργου (που θα αναιρεί τη χρόνια και στείρα «παροχή γνώσεων») και καλύτερη ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων εκπαιδευτικών –μαθητών, είναι επιτακτική ανάγκη η καθιέρωση ανωτάτου ορίου 15 μαθητών σε όλες τις βαθμίδες και κατευθύνσεις εκπαίδευσης. Μη ξεχνάμε ασφαλώς, πως πάνω απ’ όλα, ‘ένα σχολείο είναι οι μαθητές του’.
Η άδικη μισθολογική κατάσταση των εκπαιδευτικών –μεταξύ πολλών -επιτείνει τη διαρκή παρεμπόδιση της αυτόνομης λειτουργίας των σχολικών μονάδων από άνωθεν…( βλέπε ΥΠΕΠΘ). Ουσιαστικές αυξήσεις στις αποδοχές (30%) συν την ισότιμη χορήγηση του ποσού (που παίρνουν όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι) των 176 ευρώ και στους εκπαιδευτικούς. Το ίδιο και για οικογενειακά επιδόματα, ωρομίσθια αποζημίωση, υπερωριακές απασχολήσεις, κ.τ.λ.. Το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών οφείλει να παλέψει σε συλλογικό επίπεδο για την κατάργηση του αρ.24 του ν.3205/03 και ν.2738/99 προκειμένου να εξασφαλιστεί η κατοχύρωση των πάγιων συλλογικών συμβάσεων εφ’ όλης της ύλης (η ΟΛΜΕ μιλάει απλώς για… «τροποποίηση» των σχετικών άρθρων).
Πέρα από τη σύνταξη στα 27 χρόνια, οφείλουμε να παλέψουμε συλλογικά για σύνταξη στο 90% του συνόλου των αποδοχών (κατά το μήνα αποχώρησης του εκπαιδευτικού), κατάργηση του αντιασφαλιστικού /αντισυνταξιοδοτικού πλαισίου, πλήρη ιατροφαρμακευτική /υγειονομική περίθαλψη (δίχως εξαιρέσεις), κατάργηση του ν.3149/03 που απαγορεύει τη συνταξιοδότηση των εκπαιδευτικών κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς (ατεκμηρίωτος και καταχρηστικός, αδικώντας κατάφορα μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών που για σοβαρούς λόγους, επιδιώκουν πρόωρη συνταξιοδότηση).
Θεωρούμε εφικτή –με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα –την άμεση μονιμοποίηση των αναπληρωτών, πλήρη εργασιακά/ συνταξιοδοτικά/ ασφαλιστικά δικαιώματα στους ίδιους και κατάργηση της απεχθούς και αντεργατικής ωρομίσθιας απασχόλησης (που εντείνει διχαστικά την εργασιακή ανισότητα μεταξύ συναδέλφων). Οι διορισμοί συναδέλφων να γίνονται από επιτροπές βάσης της εκπαιδευτικής κοινότητας και όχι από το ΥΠΕΠΘ. Σε αρκετούς «διορισμούς» ενέχονται καθαρά κομματικά κριτήρια και αυτό πρέπει να σταματήσει. Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να είναι ούτε εκλογικό ,ούτε κομματικό ή οτιδήποτε άλλο υποχείριο των αφεντικών της κρατικής εξουσίας. Ως εκ τούτου, η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να παλέψει για ένα σχολείο με ξεκάθαρα αυτόνομα και αντικρατικά χαρακτηριστικά.
Η ΕΣΕ –Εκπαιδευτικών δε θεωρεί πως τα αιτήματα είναι ανέφικτα, όπως διατυμπανίζουν σε κάθε ευκαιρία οι κοινοβουλευτικές παρατάξεις, που ζητούν από την εκπαιδευτική κοινότητα «ψυχραιμία», «σοβαρότητα» και «υπομονή». Ψύχραιμοι και σοβαροί είμαστε –η υπομονή μας είναι που… έχει εξαντληθεί και δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ολιγωρίας από μέρους μας, της δράσης μας και σε ότι έχει να κάνει με τη καθημερινότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας…

posted by Ε.Σ.Ε. @ 8:06 AM