ΕΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Απεργούμε …Για το Μέλλον!

Απεργούμε …Για το Μέλλον!


Δεν είμαστε καν στο τέλος: οι μαζικές και διαρκείας απεργίες είναι μονόδρομος! Πέρα από την σταθερή και ακλόνητη κύρια διεκδίκηση της ΕΣΕ –Εκπαιδευτικών για μια Παιδεία απαλλαγμένη από τις κυρίαρχες σήμερα «κρατικές εμμονές», ελεύθερη και ακηδεμόνευτη, για μια ελευθεριακού τύπου Παιδεία με αιχμή δόρατος την από τα κάτω ίδρυση και εξάπλωση ελευθεριακών σχολείων ,διεκδικούμε ( και με βάση τις υπάρχουσες δυνάμεις μας) την ικανοποίηση και άλλων στοιχειωδών αιτημάτων για τους εργαζομένους εκπαιδευτικούς που απασχολούνται στα «δημόσια»/ κρατικοποιημένα σχολεία:
Α> την άμεση και άνευ όρων ικανοποίηση του δίκαιου αιτήματος των 1.400 ευρώ καθαρά στο νεοδιόριστο (δηλ. δίχως τις όποιες παράνομες παρακρατήσεις!). Είναι σαφώς ένα καθαρά οικονομικό αίτημα, αλλά αναγκαία διεκδίκηση στην οικτρή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εκπαιδευτική κοινότητα από τα αλλεπάλληλα κρούσματα ακρίβειας (σε αγαστή συνεργασία Κράτους –Κεφαλαίου, ασφαλώς!) και του σημερινού υψηλότατου κόστους ζωής (καθιστώντας δυσχερή την επιβίωση για χιλιάδες εκπαιδευτικούς). Δεν πρόκειται για διεκδίκηση –επαιτεία στα όρια του…εφικτού της εκάστοτε κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής: Πέραν του βασικού, διεκδικούμε κι άλλα δεδουλευμένα (παράνομα παρακρατημένα –ενάντια στον Νόμο που το ίδιο το ΥΠΕΠΘ είχε καταρτίσει!!!) και αυτό όχι βέβαια επειδή είμαστε… «ζήτουλες», αλλά πρόκειται για βασικά δικαιώματά μας όχι μόνο ως εργαζόμενοι: και ως άνθρωποι!
Β>κατάργηση του Ν.3475/06 για τη Τ.Ε.Ε. και του άρθρου 16 του Συντάγματος για τα ΑΕΙ. Άπαντες στην εκπαιδευτική κοινότητα, έχουμε βασικό χρέος μας να κόψουμε δια παντός το «βήχα» των κρατούντων και μεγαλοκαρχαριών του Κεφαλαίου! Δωρεάν και ελεύθερα προσβάσιμη Παιδεία, δεν σημαίνει ξεπούλημα της τελευταίας στους «κουμπάρους και στις κουνιάδες» (βλέπε: ιδιώτες επιχειρηματίες!) του Κράτους. Δυστυχώς, όπως φαίνεται, κάποια πράγματα εξωθούνται σκοπίμως στα άκρα και καθίσταται αναγκαίο να υπενθυμίζουμε κάθε φορά τα… αυτονόητα ,στους αδαείς που στελεχώνουν τα Υπουργεία! Χρειάζεται επιτέλους να διαμορφωθεί μια από τα κάτω ισχυρή παλλαϊκή-εργατική συσπείρωση ενάντια στα σχέδια του Κράτους για μια καθαρά «Ιδιωτική Παιδεία» -προσβάσιμη μονάχα στα παιδιά της ελίτ του Κεφαλαίου. Και τα ΑΕΙ-ΤΕΙ ,αντίθετα όπως «θέλουν» μερικοί κουτοπόνηροι…δεν εξαιρούνται του παλλαϊκού αιτήματος: αυτά δεν βελτιώνονται με τέτοιου είδους λογικές ξεπουλήματος, αλλά με συνεπή σχεδιασμό από τα κάτω -από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (καθηγητές –φοιτητές –γονείς- πανεπιστημιακές ομάδες). Και τα Τ.Ε.Ε. δεν έχουν εχθρό άλλο… από την πλήρη αδιαφορία και απραξία από μεριάς του ανευθυνουπεύθυνου ΥΠΕΠΘ, που ουσιαστικά πράττει ό’τι μπορεί για να υποβαθμίσει έναν σημαντικό θεσμό…
Γ> Κατάργηση της (απαράδεκτης) «έμμεσης φορολογίας» που θα πληρώσουν –με βάση τον νέο σχεδιασμό του Υπουργείου Οικονομικών του «τσάρου» κ. Αλογοσκούφη –οι μισθωτοί (όχι μονάχα οι εκπαιδευτικοί :άρα πρόκειται για πανεργατικό αίτημα) και οι συνταξιούχοι, με παράλληλη προκλητική μείωση στη…φορολογία του Κεφαλαίου! Βεβαίως, δεν μας προκαλεί έκπληξη: είναι το αναμενόμενο –από τέτοιο Κράτος (και κάθε Κράτος…)! Η Ε.Σ.Ε. έχει επανειλημμένα θέσει το θέμα κατάργησης του Κράτους –μένει η ευρεία αποδοχή του από τις λαϊκές /εργαζόμενες μάζες, προκειμένου επιτέλους να υπάρχει ανεξαρτησία κινήσεων και ένας από τα κάτω λαϊκός έλεγχος στα δημόσια πεπραγμένα του τόπου. Δυστυχώς, αυτό παραμένει–για τους γνωστούς λόγους-ακόμα μειοψηφικό αίτημα.
Δ> Αύξηση των δημόσιων δαπανών για τη Παιδεία στο 5% επί του ΑΕΠ το λιγότερο. Και αυτό το αίτημα, είναι αδιαπραγμάτευτο! Η κατάσταση στις σχολικές μονάδες πλέον είναι η χείριστη δυνατή και η εκπαιδευτική κοινότητα αδυνατεί να αντεπεξέλθει στο κοινωφελές έργο της. Το γεγονός πως πρόκειται για χρόνιο αίτημα, αποδεικνύει την πλήρη και εγκληματική αδιαφορία των κρατικών φορέων και οργάνων για το κρίσιμο ζήτημα της Παιδείας. Κονδύλια ασφαλώς υπάρχουν και «αραχνιάζουν» εγκληματικά στα κρατικά ταμεία (αν βέβαια, έως σήμερα δεν τα έχουν ήδη ξεκοκαλίσει οι φαταούλες των εκάστοτε Υπουργείων και των παρατρεχάμενων τους…)! Το επείγον ζήτημα της υλοτεχνικής και κτιριακής υποδομής είναι τόσο φλέγον που…δε σηκώνει περαιτέρω αναβολή. Οι σχολικές μονάδες ,χώρια, παραπαίουν στην πλήρη εγκατάλειψη και στη κατάφορη δημοτική αδιαφορία –ειδικά σε πολλές πόλεις και χωριά της περιφέρειας…
Ε> Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους! Το ζητούμενο δεν είναι η αφαίρεση των «προνομίων» όσων εργάζονται στο Δημόσιο τομέα, χάριν των… εργαζομένων του Ιδιωτικού τομέα(!), αλλά η προς τα πάνω εξίσωση εργαζομένων και εργατών Δημόσιου –Ιδιωτικού τομέων. Η διατήρηση των κεκτημένων των μονίμων εργαζομένων στο Δημόσιο, δεν μπορεί παρά να διασφαλίσει (αλλά και να ωθήσει σε περαιτέρω διεκδικήσεις!) τα δίκαια κεκτημένα των συναδέλφων τους του Ιδιωτικού. Όλα τα «επιχειρήματα» που εναντιώνονται στις καλύτερες συμβάσεις εργασίας και στη μονιμότητα, είναι έωλα. Συνεπώς, προτείνουμε την κατάργηση του απαράδεκτου και εκβιαστικού «θεσμού» του ωρομίσθιου και του αναπληρωτή –αντιπροτείνοντας τον άμεσο μόνιμο διορισμό των ενδιαφερόμενων άνευ χρόνου προϋπηρεσίας. Θεωρούμε πως είναι εφικτό να διορίζονται άμεσα οι εκπαιδευτικοί, με βάση απλές προϋποθέσεις και ασφαλώς σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες του τόπου. Οι διχαστικές καταστάσεις εντός της εκπαιδευτικής κοινότητας –που συντηρεί το ΥΠΕΠΘ μέσω των εκβιαστικών αυτών «θεσμών» -πρέπει να εκλείψουν, χάριν της πανεκπαιδευτικής ενότητας.
ΣΤ> Ελεύθερη και άμεση πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΑΕΙ –ΤΕΙ)! Στο μεταβατικό χρόνο, εκείνη να πραγματοποιείται μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο –ΤΕΕ, με απλές και στοιχειώδεις προϋποθέσεις. Ο «θεσμός» των πανελλαδικών εξετάσεων έχει εκβιαστικό χαρακτήρα και περιορίζει το ζητούμενο της ελεύθερης επιλογής –πρόσβασης και ήδη έχει καταδειχτεί ο αποτυχημένος χαρακτήρας του. Στις ελάχιστες εξαιρέσεις όπου απαιτείται εξέταση, αυτό να καθορίζεται από την εκπαιδευτική κοινότητα και όχι από το ΥΠΕΠΘ. Ανεξάρτητα από δομές και συστήματα μετάβασης, όλοι οι μαθητές πρέπει να έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα μιας «οριζόντιας κινητικότητας» δίχως εκβιαστικούς περιορισμούς καθώς και της πρόσβασης σε υλικό, εργαστήρια, κ.τ.λ. της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (πρόκειται για το εύλογο αίτημα της πρόσθετης διδακτ.στήριξης –σε περιπτώσεις αδυναμίας των εκάστοτε σχολικών μονάδων ανά τη χώρα να καλύψουν άμεσα μια τέτοια ανάγκη).
Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω αφορούν αιτήματα αιχμής (δηλ. επείγουν για άμεση λύση των). Επομένως δεν είναι τα μοναδικά: το σημερινό σχολείο αντιμετωπίζει σωρεία χρόνιων προβλημάτων που η λύση τους δε φαίνεται ούτε…στην άκρη του τούνελ! Όποιες απεργιακές κινητοποιήσεις πραγματοποιηθούν εφεξής, στο άμεσο χρονικό διάστημα, θα αφορούν κυρίως τομείς –διεκδικήσεις αιχμής (δίχως ασφαλώς να απεμπολούνται λιγότερο επείγοντα ζητήματα!). Η υπουργός Παιδείας (ή μήπως: Διάλυσης Παιδείας;) κάθεται ως γνωστόν, σε ηλεκτρική καρέκλα: θα ήταν κατάφορο λάθος να αγνοήσει τις αιτιάσεις και άμεσα αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας (καθότι η… υπομονή της τελευταίας έχει προ πολλού εξαντληθεί!).


-Κώστας Γιανναδάκης-

posted by Ε.Σ.Ε. @ 4:20 AM